Φωτ. Pixabay
Γράφει ΤΑΝΙΑ ΡΟΥΒ
Τον τελευταίο χρόνο μπήκε επιτέλους για τα καλά και στον ελληνικό δημόσιο λόγο η λέξη «γυναικοκτονία», ένας όρος που φαίνεται, ωστόσο, δύσκολος ν’ αφομοιωθεί και να χρησιμοποιείται στις καθημερινές συζητήσεις.
Και είναι αυτή ακριβώς η δυσκολία αποδοχής του όρου που αποκαλύπτει πόσο μεγαλύτερο είναι το παγόβουνο.
Ο όρος «γυναικοκτονία»
Ο όρος είναι σαφής. Περιγράφει τη δολοφονία μιας γυναίκας από έναν άντρα που ασκεί εξουσία πάνω της επειδή είναι άντρας. Ήδη από το 2013 ο ΟΗΕ χρησιμοποιεί τον όρο «feminicide» και τα αποτελέσματα των ερευνών που διεξάγονται περιοδικά είναι αποκαλυπτικά. Πέρσι 137 γυναίκες κατά μέσο όρο δολοφονούνταν καθημερινά στην Ευρώπη. Η δική μας μαύρη συνδρομή, ως λαός, ήταν 17 γυναίκες.
Την περίοδο της πανδημίας το φαινόμενο εντάθηκε όπως καταδεικνύουν τα στοιχεία:
Να αναγνωριστεί ως ιδιώνυμο έγκλημα
Ασφαλώς δεν φτάνει μόνο να αναγνωρίζεται και να λέγεται με τ’ όνομά της μια γυναικοκτονία, αλλά χρειάζεται και να υπάρξει η αυστηρότερη νομική αντιμετώπιση της, όπως έκανε η Κύπρος πριν ένα μήνα.
Πήραν οι άνθρωποι τα στοιχεία, τα βάλανε κάτω και κατέληξαν ότι η δολοφονία γυναικών λόγω του φύλου τους ως συνεπακόλουθο βίας δεν μπορεί να λογίζεται ως οτιδήποτε άλλο. Η γυναικοκτονία αναγνωρίστηκε ως ιδιώνυμο έγκλημα στην Κύπρο, ένα αδίκημα, δηλαδή, που τιμωρείται με βάση ιδιαίτερο νόμο και ποινή που επισύρει τη δια βίου φυλάκιση.
Είναι η Πατριαρχία, ηλίθιε
Είναι κατάκτηση το ότι μπορούμε πλέον να μιλάμε ανοιχτά για τις παθογένειες της «αγίας» ελληνικής οικογένειας, ναι αυτή του ο Κίσιντζερ θρυλείται ότι είχε «βάλει στο μάτι» γιατί του είχε φανεί εξαιρετικά πετυχημένη η συνταγή. Η ελληνική οικογένεια, όσο μοντέρνα κι αν προσπαθεί να φαίνεται είναι εμποτισμένη από πολλή πατριαρχία.
Η πατριαρχία συντηρείται και από τα δύο φύλα
Δεν θα είχε ενδιαφέρον να διηγηθώ ιστορίες από την ελληνική επαρχία, όπου πατεράδες δεν αφήνουν τις κόρες τους να φοράν κοντά, ή να έχουν τρύπα στη μύτη ή να βάφουν τα νύχια τους.
Θα είχε ενδιαφέρον να πω ιστορίες για γυναίκες-μανάδες που φοβερίζουν τις θυγατέρες τους «να μην σε δει ο μπαμπάς σου με τόσο κόκκινο κραγιόν γιατί θα θυμώσει».
Δεν θα είχε κάποιο νόημα να πω ιστορίες για ζηλιάρηδες απέλπιδες συντρόφους που φτάνουν ακόμα και στο φόνο μπροστά στην ανακοίνωση ενός χωρισμού «γιατί εμένα δεν με παρατάει καμιά».
Θα είχε ενδιαφέρον να μιλήσω για γυναίκες που παντρεύονται τέτοιους ανασφαλείς άντρες, κάνουν παιδιά μαζί τους και παραμένουν σε έναν τέτοιο γάμο γιατί φοβούνται τι θα πει ο κόσμος ή μήπως πληγωθούν τα θρεφτάρια τους.
Θα είχε ενδιαφέρον να διηγηθώ ιστορίες από φίλες που θέλουν τον άντρα άντρα και όχι φλώρο, να χτυπάει το χέρι του στο τραπέζι άμα λάχει, να είναι κουβαλητής, να είναι ο «αρχηγός του σπιτιού».
θα είχε ενδιαφέρον να μιλήσω για γυναίκες που ενθαρρύνουν τις κόρες τους να διαλέγουν σύντροφο με βάση την εμφάνιση, την οικονομική και κοινωνική του επιφάνεια, και όχι το ποιόν του.
Η μάτσο κουλτούρα
Ο σεξιστικός λόγος καλά κρατεί και οι σεξιστικές συμπεριφορές ακόμα καλύτερα. Όπου και να σταθείς βρίσκεις τη λαϊκή μας κουλτούρα κατάσπαρτη από αναφορές στο αρσενικό που ξέρει από φιλίες και από μπέσα, σε αντίθεση με το θηλυκό. Τραγούδια, φιλμ, βιβλία
Έχουμε χρέος όχι μόνο προς τις γυναίκες που έχουν πέσει θύματα βίας ν’ αντιδράμε. Έχουμε χρέος απέναντι σε όλη την ανθρωπότητα.
Και όταν βρεθείτε με κάποιον που του φαίνεται υπερβολική η αντίδραση και τσινάει με τον όρο «γυναικοκτονία» εσείς να μην ξεχάσετε τις φορές που ακούσατε τις μανάδες, τις γιαγιάδες, τις φίλες, τις γειτόνισσές σας να κλαίνε.
thessnews.gr
Δημοσίευση σχολίου
Παρακαλούμε να είστε ευγενικοί και να σέβεστε τους συνομιλητές σας. Αποφύγετε τις ύβρεις και τους χαρακτηρισμούς. Προστατέψτε τα προσωπικά σας δεδομένα. Αν κρίνετε ότι το περιεχόμενο της ιστοσελίδας είναι παράνομο ή προσβάλει οποιοδήποτε δικαίωμα σας, παρακαλούμε επικοινωνήστε μαζί μας.